Zouteloos en smakeloos (2)

Goed om te lezen dat de Ierse slachtoffers van mishandeling en misbruik compensatie krijgen. Al is hun leed niet meer  ongedaan te maken, dit geeft wel erkenning en ook nuttige hulp bij hun verwerking van het gebeurde.

Afgelopen zomer, toen er rapporten over het misbruik door Ierse geestelijken en op Ierse katholieke scholen waren verscheen, heb ik erover geschreven: Zouteloos en smakeloos. Voor jullie die dat nog niet gelezen hadden, ook nu nog relevant.

De ware dhimmi’s

Na de intocht van een kruisloze Sinterklaas in Antwerpen (zaterdag j.l.) komt het mijterkruis nu ook in Nederland volop in het nieuws. De Amsterdamse Sinterklaas heeft een soort amsterdammertje op zijn mijter. En in het plaatselijk suffertje alhier zag ik, dat ‘onze’ Sint het met een verticale streep moet stellen. Zo is het in veel gemeentes. Het CDA heeft daar deze week kamervragen over gesteld.

Angst om te kwetsen
Wie zit er nu achter deze ‘ontkruising’ van de goedheiligman in de lage landen? De moslims? De meeste gematigde moslims trekken zich niets aan van dat kruis; ze vieren gewoon de traditie van dit land mee. En orthodoxe moslims vinden de goedheiligman, mét of zonder kruis, ‘haraam’ (verboden). Er is wellicht een kleine groep die hier tussenin staat en die wel klaagt. Maar dat is nog niet direct een reden om daar ook in mee te gaan.

Dries Zee, die in 2008 voor het laatst Sint in Amsterdam was, gaf toen als reden voor de kruisloze mijter aan: “We hebben het kruis weggelaten, omdat Amsterdam een multi-etnische samenleving is geworden. Sint is er voor iedereen, dus je moet er een beetje een universele figuur van maken. Dat spreekt mij ook aan als acterend sinterklaas – als ik het Damrak oprij, zie ik een zee van hoofdzakelijk donkere gezichtjes.”

Eerder een pro-actieve onderneming om vooral maar niemand te kwetsen, dus. Niet de moslims, maar de linkse goegemeente zit achter het amsterdammertje op de Amsterdamse mijter. Het kruis is niet ‘multi-culti’ genoeg. Wellicht te katholiek? Tja, en ik maar denken dat het Griekse ‘katholikos’ ‘algemeen’ betekent en dat het kruis er juist is voor iedereen …

Dhimmitude?
Wie de discussies op internet over dit onderwerp een beetje volgt, komt regelmatig de term ‘dhimmitude’ tegen. Daarmee wordt bedoeld dat de politiek-correcte bestuurders en organisatoren van sintfeesten zich maar al te makkelijk aanpassen als de moslims een kik geven (of zelfs al eerder, om een eventuele kik vóór te zijn).

Die toegeeflijkheid is iets waar ook ik geen goed woord voor over heb. Maar toch stoort mij deze kritiek, die in de meeste gevallen van niet-christenen afkomstig is. Dus van mensen die zelf in feite niet méér met het kruis hebben, dan dat het een cultuuruiting ‘van oudsher’ is. Wat me echter het meeste stoort, is het lichtzinnige gebruik van de aanduiding ’dhimmitude’. Ik denk niet dat men zich dan realiseert wat het werkelijk inhoudt om een dhimmi te zijn.

Christen in een moslimland
Een dhimmi is een niet-moslim (van oorsprong werden alleen christenen en joden met deze term aangeduid) die in een islamitische omgeving woont, waar de sharia geldt. Hij heeft het recht om zijn eigen godsdienst uit te oefenen. Dat in ruil voor acceptatie van sociale en financiële discriminatie, o.a. het betalen van een belasting, de ‘jizyah’. Wil hij daar niet aan voldoen, dan moet hij of vertrekken, of zich bekeren tot de islam.

In de huidige praktijk hebben christelijke minderheden in islamitische landen het vaak erg zwaar. Ze hebben te lijden onder misstanden:

Egyptische christelijke boeren protesteren – tevergeefs – tegen het ruimen van al hun varkens

- Egypte: de autoriteiten lieten dit voorjaar alle varkens – volgens de islam onreine dieren – afmaken, zogenaamd vanwege de Mexicaanse (‘varkens’)griep. De christelijke varkensboeren waren zo in een oogwenk hun nering kwijt.
- Pakistan: christelijke meisjes worden gedwongen met een moslim te trouwen, na bekering tot de islam.
- Irak: met pesterijen en geweld worden christelijke Irakezen weggejaagd uit hun huizen.
- Meer voorbeelden van discriminatie en geweld tegen christenen in islamitische landen.

Ondanks de discriminatie – soms zelfs mishandeling, verkrachting en moord – houden de christenen in die landen stand. Ze zouden gemakkelijk ontkomen aan deze ellende, als ze zich bekeren tot de islam. Toch gebeurt dat niet of zelden. Ze leven nog liever als dhimmi. Als ze hun leven niet zeker zijn, vluchten ze. Maar ze houden wel vast aan hun geloof en overtuigingen.

Niet waard
En dan worden cultuurloze, linkse lui in Nederland zo gemakkelijk beschuldigd van dhimmitude … Tja, ik vind dat ze die term niet waard zijn. Als hier de sharia ingevoerd zou worden, zijn zij waarschijnlijk de eersten om zich – uit opportunisme – te bekeren tot de islam. Niks geen dhimmi’s, dus. Want dat zijn mensen met ruggengraat, mensen die stáán voor hun geloof en daarvoor smaad en vernedering durven te dragen. Wat mij betreft, mag die hele term dhimmitude vandaag nog afgeschaft worden!

Sinterklaas in zijn onderbroek gezet

De stoomboot van Sinterklaas is weer in aantocht. Vreemde nieuwsberichtjes rond zijn intocht konden ook dit jaar niet uitblijven.

In Nederland is het een tijdje ‘in’ geweest om tegen zwarte pieten te zijn. Blauw, groen, oranje, allemaal prima! Maar zwart? Nee, want dat is beledigend voor onze gekleurde medelanders.
Die discussie is als een nachtkaars uitgedoofd, zo lijkt het althans. Maar nu is er weer wat anders. Een Belgische Sinterklaas zonder kruis op zijn mijter… Leest en huivert:

Normaal gesproken heeft Sinterklaas niet zoveel vijanden, maar een groep boze Belgen heeft aangekondigd te gaan demonstreren tegen de goedheiligman. De Belgen zijn boos over de mijter die de Sint opdoet.

Zaterdag is in Antwerpen de intocht van Sinterklaas. De organisatoren van de dag hebben besloten dat de Sint geen kruis op zijn mijter krijgt. Dit omdat dat een christelijk symbool is.

Een groep boze ouders kondigt vandaag in het Belgische Nieuwsblad aan dat ze gaan demonstreren bij de intocht. Ze willen met ongeveer 50 mensen naar de Sint roepen dat hij zo niet echt is.
(NOS, 13 november 2009)

Deze protesterende ouders zouden vijanden van Sinterklaas zijn … Maar de volkomen losgeslagen organisatoren van de intocht zijn eerder zijn werkelijke vijanden. Een verbod op christelijke symbolen … bij een bisschop! Kun je het nog zotter verzinnen?

Misschien moet de goedheiligman maar in zijn onderbroek intrede doet in Antwerpen. Immers, wie geen christelijke symbolen ziet in de rest van zijn kleding, moet wel blind zijn. Maar goed, het is zo koud in deze tijd van het jaar …nee, dat kunnen we niet maken. Hij is immers de jongste niet meer, en figuurlijk staat hij zo al in zijn onderbroek. Laten we hem dat dan niet ook nog eens letterlijk aandoen.

Als dat kruis dan toch weg moet, dan liever een ander symbool erop. Anders is die mijter ook weer zo kaal. Een kleine suggestie vindt de organisatie alvast in het plaatje bij deze blogpost. Niks christelijks aan en het past prima bij de volkomen vervlakking en commercialisering van onze maatschappij. Daar voelt de Antwerpse sinterklaasorganisatie zich waarschijnlijk wél bij.

De stoomboot van Sinterklaas is weer in aantocht. Vreemde nieuwsberichtjes rond zijn intocht konden ook dit jaar niet uitblijven.

In Nederland is het een tijdje 'in' geweest om tegen zwarte pieten te zijn. Blauw, groen, oranje, allemaal prima! Maar zwart? Nee, want dat is beledigend voor onze gekleurde medelanders.
Die discussie is als een nachtkaars uitgedoofd, zo lijkt het althans. Maar nu is er weer wat anders. Een Belgische Sinterklaas zonder kruis op zijn mijter...

Normaal gesproken heeft Sinterklaas niet zoveel vijanden, maar een groep boze Belgen heeft aangekondigd te gaan demonstreren tegen de goedheiligman. De Belgen zijn boos over de mijter die de Sint opdoet. 

Zaterdag is in Antwerpen de intocht van Sinterklaas. De organisatoren van de dag hebben besloten dat de Sint geen kruis op zijn mijter krijgt. Dit omdat dat een christelijk symbool is. 

Een groep boze ouders kondigt vandaag in het Belgische Nieuwsblad aan dat ze gaan demonstreren bij de intocht. Ze willen met ongeveer 50 mensen naar de Sint roepen dat hij zo niet echt is.
(NOS, 13 november 2009)

Deze protesterende ouders zouden vijanden van Sinterklaas zijn ... Maar de volkomen losgeslagen organisatoren van de intocht zijn eerder zijn werkelijke vijanden. Een verbod op christelijke symbolen ... bij een bisschop! Kun je het nog zotter verzinnen?

Misschien moet de goedheiligman maar in zijn onderbroek intrede doet in Antwerpen. Immers, wie geen christelijke symbolen ziet in de rest van zijn kleding, moet wel blind zijn. Maar goed, het is zo koud in deze tijd van het jaar ...nee, dat kunnen we niet maken. Hij is immers de jongste niet meer, en figuurlijk staat hij zo al in zijn onderbroek. Laten we hem dat dan niet ook nog eens letterlijk aandoen.De stoomboot van Sinterklaas is weer in aantocht. Vreemde nieuwsberichtjes rond zijn intocht konden ook dit jaar niet uitblijven.

In Nederland is het een tijdje 'in' geweest om tegen zwarte pieten te zijn. Blauw, groen, oranje, allemaal prima! Maar zwart? Nee, want dat is beledigend voor onze gekleurde medelanders.
Die discussie is als een nachtkaars uitgedoofd, zo lijkt het althans. Maar nu is er weer wat anders. Een Belgische Sinterklaas zonder kruis op zijn mijter...

Normaal gesproken heeft Sinterklaas niet zoveel vijanden, maar een groep boze Belgen heeft aangekondigd te gaan demonstreren tegen de goedheiligman. De Belgen zijn boos over de mijter die de Sint opdoet. 

Zaterdag is in Antwerpen de intocht van Sinterklaas. De organisatoren van de dag hebben besloten dat de Sint geen kruis op zijn mijter krijgt. Dit omdat dat een christelijk symbool is. 

Een groep boze ouders kondigt vandaag in het Belgische Nieuwsblad aan dat ze gaan demonstreren bij de intocht. Ze willen met ongeveer 50 mensen naar de Sint roepen dat hij zo niet echt is.
(NOS, 13 november 2009)

Deze protesterende ouders zouden vijanden van Sinterklaas zijn ... Maar de volkomen losgeslagen organisatoren van de intocht zijn eerder zijn werkelijke vijanden. Een verbod op christelijke symbolen ... bij een bisschop! Kun je het nog zotter verzinnen?

Misschien moet de goedheiligman maar in zijn onderbroek intrede doet in Antwerpen. Immers, wie geen christelijke symbolen ziet in de rest van zijn kleding, moet wel blind zijn. Maar goed, het is zo koud in deze tijd van het jaar ...nee, dat kunnen we niet maken. Hij is immers de jongste niet meer, en figuurlijk staat hij zo al in zijn onderbroek. Laten we hem dat dan niet ook nog eens letterlijk aandoen.

Maar als dat kruis dan toch weg moet, dan liever een ander symbool erop. Anders is die mijter ook weer zo kaal. Een kleine suggestie vindt de organisatie alvast in het plaatje bij deze blogpost. Dat past prima bij de volkomen vervlakking en commercialisering van onze maatschappij. Daar voelt de Antwerpse sinterklaasorganisatie zich waarschijnlijk wél bij.

Maar als dat kruis dan toch weg moet, dan liever een ander symbool erop. Anders is die mijter ook weer zo kaal. Een kleine suggestie vindt de organisatie alvast in het plaatje bij deze blogpost. Dat past prima bij de volkomen vervlakking en commercialisering van onze maatschappij. Daar voelt de Antwerpse sinterklaasorganisatie zich waarschijnlijk wél bij.

Priesterschap volgens Zweeds recept

De Zweeds-lutherse bisschop Eva Brunne

Het blijven hete hangijzers: het exclusief mannelijke priesterschap en het verplichte priestercelibaat. Waarom zou je geen priester mogen worden als vrouw of met een relatie (al dan niet een huwelijk)? De reguliere pers en progressieve katholieken werpen die vraag geregeld op. Door de apostolische constitutie ‘Anglicanorum Coetibus‘ (over het toetreden van anglicaanse gemeenschappen tot de katholieke Kerk) laaide deze week m.n. de discussie over het celibaat weer op.

Kijkje in de keuken
Afschaffing van het verplichte celibaat en het toelaten van vrouwen tot het priesterambt zou volgens veel buitenstaanders en progressieve katholieken een ‘gouden greep’ zijn. Het priestertekort wordt ermee opgelost, of het zou er toch in ieder geval sterk door verminderen. De moeite waard dus om dat te onderzoeken.

Afgelopen week in het nieuws: “Zweden heeft voor het eerst een [praktiserend] lesbische bisschop. [Eva Brunne] werd in Stockholm gewijd door de aartsbisschop van Uppsala, de leider van de Lutherse Kerk van Zweden.” (NOS, 9 november 2009). Van oudsher mogen de priesters in de Zweedse voormalige staatskerk gehuwd zijn. Sinds een halve eeuw kunnen vrouwen er tot priester gewijd worden. Homoseksuele relaties leveren ook geen obstakel meer op; niet voor priesters en evenmin voor bisschoppen.

Zweden is een mogelijk voorbeeld als het gaat om versoepeling van de toelatingscriteria voor priesters in de katholieke Kerk. Los van of dit theologisch en kerkrechtelijk haalbaar zou zijn: als we het Zweedse voorbeeld volgen, hoe zouden we er dan voorstaan? Kan het afschaffen van het verplichte celibaat en het toelaten van vrouwen tot de priesterwijding helpen om het huidige priestertekort op te lossen?

Laten we een ‘kijkje in de keuken’ nemen bij de Zweedse lutheranen.

Lege kerkbanken
De katholieke Kerk in Nederland heeft niet alleen te kampen met een priestertekort, maar ook en vooral met een gelovigentekort. Er zijn veel papieren leden, maar actieve deelname aan het kerkelijk leven is erg zeldzaam geworden. Bij de lutheranen in Zweden is dat beeld zo mogelijk nog slechter. Slechts een zeer klein aandeel van de Zweedse kerkleden – cijfers variërend van 2% tot 5% – gaat minimaal één keer per week naar de kerk. Ter vergelijking: 8% van de katholieken in Nederland gaat minstens eens per week naar de kerk.

Nu is Svenska Kyrkan (de Zweedse Kerk) tot 2000 staatskerk geweest. De meeste Zweden zijn automatisch en geruisloos lid geworden. Nog steeds is meer dan 70% van de Zweedse bevolking lid van de voormalige staatskerk. Vanzelfsprekend is een groot deel hiervan van oudsher niet kerkelijk ingesteld en is hun lidmaatschap niet meer dan een formaliteit. Dat is anders dan bij de Nederlandse katholieken tot omstreeks veertig jaar geleden. Toen was men praktiserend katholiek (alhoewel dat ook niet altijd heel diep zat).

Maar de ontkerkelijking heeft hier hard toegeslagen en inmiddels zijn de katholieke Nederlanders en lutherse Zweden toch aardig met elkaar te vergelijken. Ja, men laat de kinderen dopen en gaat naar de kerk voor ‘rouw en trouw’. Ook met Kerstmis zitten de kerken in Zweden aardig vol. Dat is vergelijkbaar met de situatie bij het katholieke volksdeel in Nederland. Ook de seculiere levensstijl van de Zweedse lutheranen is vergelijkbaar met die van hun katholieke broeders en zusters in ons land.

De band Bo Kaspers Orkester zoekt in het lied “Jorden snurrar” naar zingeving na het overlijden van een vriend en zingt: “Je weet hoe het gaat, in de kerk staren de lege banken je aan”. Dat beeld doet ergens vertrouwd aan …

Burgerlijk priesterschap
De getrouwde en vrouwelijke priesters in Zweden weten hun kerk dus niet vol te krijgen, evenmin als hun celibataire, mannelijke collega’s in de katholieke Kerkprovincie van Nederland. Maar is het priesterambt zelf in Zweden misschien wel populairder, omdat het voor veel meer mensen openstaat? Nee, in Zweden is er momenteel een priestertekort, wat vooral in bepaalde landelijke gebieden erg gevoeld wordt. Vanwege priesters die met pensioen gaan, zijn er in de komende jaren minstens 100 nieuwe priesters per jaar nodig. Het aantal studenten dat daarvoor nodig is, wordt niet gehaald (bron: SACO).

Het is opvallend dat het priesterschap in Zweden wordt gebracht als ware het een ‘gewone’ baan. Natuurlijk, één waar je een bevlogenheid voor moet hebben; het christelijke geloof is belangrijk voor je en je moet ook graag met mensen omgaan. Het aspect van roeping klinkt echter veel minder sterk door dan bij het katholieke priesterschap. De beroepsomschrijving is zo na te lezen bij het arbeidsbureau. In de Zweedse situatie ‘is’ men niet zozeer priester, maar men ‘heeft het beroep van’ priester. Misschien enigszins vergelijkbaar met het beroep van pastoraal werker in Nederland. Daar is een zending van de bisschop voor nodig, maar de levensstaat en (meestal ook) levensinstelling van zo iemand is totaal anders dan die van een priester.

Magnus Nyman, voorheen luthers en nu katholiek priester, zegt hierover: “Als je naar de Zweedse [lutherse] Kerk kijkt, geeft ze vaak een beperkte nationale en burgerlijke indruk”. Hij – zelf getrouwd en zich dus zeer bewust van hoe het is om priesterschap en huwelijk te combineren – wijt dat vooral aan het gehuwd zijn van de meeste priesters in Zweden. Over het celibaat zegt hij: “Het is veel waard om je hele leven aan God te geven. Bij gehuwde priesters is het risico ook groter dat de Kerk ‘verburgerlijkt’. Een gehuwde man kan niet op dezelfde eenvoudige manier leven als een ongehuwde. Heb je een gezin, dan moet er een hoger inkomen zijn, en je verzamelt van alles om je heen”. Over vrouwelijke priesters heeft hij het niet. Maar ik kan me indenken dat priesterschap en moederschap zo mogelijk nóg moeilijker te combineren zijn (dit even los van ongehuwde vrouwelijke priesters; die zijn er zeker ook, maar de meeste Zweedse priesters hebben een partner).

Meer kwaad dan goed
Dit wijst erop, dat opheffing van het verplichte celibaat en toelating van vrouwen tot de priesterwijding geen oplossing zijn voor het priestertekort. De kandidaat-priesters zullen dan niet ineens toestromen. En het kan zelfs het priesterschap en daarmee ook de Kerk aantasten.

Deze conclusie heeft hooguit indirect te maken met theologische overwegingen. Natuurlijk: alles staat in verband met elkaar en aan de vruchten herkent men de boom. Maar het Zweedse voorbeeld geeft ook zonder theologie al aan, dat versoepeling van de wijdingseisen voor katholieke priesters waarschijnlijk meer kwaad dan goed zou betekenen voor de Kerk.

Geen katholiek priesterschap volgens Zweeds recept, dus. Tja, Zweden en recepten, dat is toch altijd al een enigszins riskante combinatie geweest  …

De volgende sites zijn Zweedstalig. Met Google Translate is er een redelijk leesbare vertaling van te maken (het is aan te raden om als doeltaal Engels te kiezen).

Informatie op de site van de Zweedse lutherse Kerk: 5% van de Zweedse kerkleden gaat wekelijks naar de kerk.

Liedtekst “Jorden snurrar” (“De aarde draait rond”) van Bo Kaspers Orkester.

De beroeps- en opleidingsinformatiesite van de Swedish Confederation of Professional Associations (SACO) over het lutherse priesterschap.

“Priester en pastor”, beroepsomschrijving op de site van het Zweedse arbeidsbureau.

Interview met Magnus Nyman, katholiek priester met vrouw en vier kinderen.

De lusten en de lasten van onze godslasteringswetgeving

Men wil de wet inzake smalende godslastering afschaffen. Deze wetgeving zou overbodig zijn, en de vrijheid van meningsuiting aantasten.

Tja, waar is die wet nu eigenlijk voor gebruikt in de afgelopen halve eeuw? Onder andere voor het ‘ezelsproces’ tegen Gerard Reve (1966). Daarbij werd de auteur beschuldigd van godslastering vanwege een passage in een tijdschrift en in één van zijn boeken over seks met God. Ik heb dat boek, “Nader tot U”, gelezen. Alhoewel de expliciete scènes af en toe onsmakelijk te noemen zijn, zie ik er geen godslastering in. Sterker nog: dat boek en een ander boek van hem, “Moeder en Zoon”, vond ik zeer ontroerend en zelfs getuigend van een diep mystiek inzicht.
Reve werd vrijgesproken. Verder zijn er nog enkele aanklachten geweest, o.a. tegen Theo van Gogh (1995) en de Dierenbescherming (2002). Alle zonder succes.

Erg effectief is de wet op smalende godslastering dus niet gebleken. Maar dan kun je je ook afvragen of de argumentatie dat de vrijheid van meningsuiting erdoor in het geding zou komen, dan nog zoveel hout snijdt. In de praktijk is men in Nederland zeer vrij om – al dan niet gefundeerd – van alles en nog wat te roepen over andermans persoon en opvattingen. Alleen moslims blijven aardig gevrijwaard van beledigingen van hun persoonlijke geloof en opvattingen, omdat er onder hen een groepje fundamentalisten is dat er niet voor terugdeinst om voor eigen rechter te spelen. En dat is natuurlijk niet de manier.

Behoud van die wet tegen smalende godslastering kan wel dienen als teken van beschaving en fatsoen. De vrijheid van meningsuiting is niet bedoeld om maar lekker te kunnen stampen op een ander en zijn opvattingen. Afschaffing van deze wet kan onterecht het signaal geven dat men nu ‘los’ kan gaan. Van de andere kant: moeten we daar als gelovigen tegen beschermd worden? Natuurlijk doet het pijn als datgene dat (Diegene die) je het liefste is, beledigd wordt. Maar Hij heeft ons ook opgeroepen om de andere wang toe te keren, te bidden voor onze vijanden en om wel ín de wereld te zijn, maar niet ván de wereld. Scherpe woorden en beelden doen pijn, maar dat wil nog niet per se zeggen dat je je er d.m.v. wetten tegen moet indekken.

Al met al sta ik er tamelijk neutraal tegenover. Er zijn zowel voors als tegens bij het afschaffen van dit wetsartikel. Maar wat het uiteindelijk ook worden mag: ik zal er niet wakker van liggen. Ik ben wel benieuwd wat de lezers van dit blog ervan vinden. Vriendelijk verzoek om te stemmen in de poll, en eventueel je mening toe te lichten (dat laatste graag hier en niet op de site van polldaddy! Ik probeer nog uit te vinden hoe daar de mogelijkheid tot reageren moet worden uitgezet ...).

Pastor Roderick, DWDD, condooms en Twitter

Gisteren was pastor Roderick Vonhögen – presentator van o.a. de podcast Daily Breakfast en het televisieprogramma Katholiek Nederland TV – te gast bij De Wereld Draait Door (vanaf ca. 4min40). Aanleiding was de geplande opheffing van de priesteropleiding in Utrecht. Maar ook de geijkte onderwerpen als celibaat en condooms kwamen aan bod. In een half minuutje tijd heeft pastor Roderick geprobeerd duidelijk te maken waarom de Kerk tegen condoomgebruik is. Natuurlijk veel te kort om er de nodige nuance en achtergronden in te kunnen leggen (nou ja, aan achtergrond geen gebrek, maar da’s wat anders ).

En dat was natuurlijk gelijk weer voer voor de ‘internetbrigade’ om over hem heen te vallen. De reacties op Twitter waren niet bepaald verheffend, en dat is dan nog zacht uitgedrukt. Respect voor de pastor, dat hij dit kon zien als een aanval op wat ‘de wereld’ denkt dat de katholieke Kerk beweert. Ik zag er eerlijk gezegd weinig anders in dan gemene, persoonlijke aanvallen. Enfin, het bevestigt wel mijn standpunt, namelijk dat het niet de Kerk maar onze maatschappij is die volledig geobsedeerd is door seks.

Wie zich afvraagt hoe je nou toch zo’n gek, gestoord en malloterig onmens kunt zijn (om maar enkele kwalificaties van twitteraars te noemen) om achter het condoomstandpunt van de paus te staan, kan luisteren naar deze aflevering van Daily Breakfast. Daar legt pastor Vonhögen in meer detail uit waarom hij geen heil ziet in condooms ter bestrijding van de AIDS-epidemie (dat onderwerp loopt van ca. 18min40 – 30min30). Of je het vervolgens met ‘m eens bent of niet: het is beter hiernaar geluisterd te hebben, dan je mening te baseren op een interview dat gedurende maar liefst 30 seconden over dit onderwerp ging.

Bij dezen een hart onder de riem voor de pastor. Roderick Ga zo door! We zijn wel in de wereld, maar niet van de wereld, en daar is dit het onvermijdelijke gevolg van. Hou de Evangelielezing van afgelopen zondag in gedachten. Er in deze vorm naar luisteren kan ook, lekker rustgevend

Actualiteit en achtergronden

Cameralui en regie houden niet altijd evenveel rekening met de achtergrond van iemand die geïnterviewd wordt. Soms levert dat hilarische plaatjes op 

In Katholiek Nederland TV van 28 oktober j.l. werd mensen gevraagd wat ze geloofden over leven na de dood. Ziehier pastoor Norbert Schnell … naast een Duvel-parasol

En in De Wereld Draait Door van 3 november j.l. werd pastor Roderick Vonhögen geïnterviewd. Hij zat voor een dame in het publiek die de aandacht nogal afleidde. Ze keek voortdurend met eng-grote ogen in de camera, dusdanig dat er een hele twitter-discussie over ontstond.

Een heerlijk lustrum (5) – Allah, wees hen genadig

Vervolg op “Een heerlijk lustrum (4) – Hij Is!”

De dag na mijn heftige godservaring werd Theo van Gogh vermoord door Mohammed Bouyeri. Mijn reactie daarop was compleet anders dan verwacht.

Latent-racistisch
Anderhalf jaar eerder was ik zeer verbaasd geweest toen de moordenaar van Pim Fortuyn een blanke autochtoon bleek te zijn. Hetgeen ik bij de moord van Fortuyn verwacht had, bleek nu, bij de moord op Van Gogh wél bewaarheid te zijn. Namelijk, dat de dader een moslim-terrorist was.

Ik was nogal ‘latent-racistisch’ ingesteld: boordevol vooroordelen, die eruit kwamen zodra een moslim of allochtoon op negatieve wijze in het nieuws was. Ja, ze hadden zo iemand van mij aan de hoogste boom mogen opknopen of hem mogen stenigen. Dat deden zij immers toch ook met ‘misdadigers’ zoals homo’s, of vrouwen die vreemd zijn gegaan? Wat jammer dat er geen doodstraf bestond in ons land …

Liefde en mededogen
Toen ik het nieuw hoorde, reageerde ik echter totaal anders. Tot mijn ontzetting – en ook nu nog vind ik dat op een bepaalde manier bizar en ‘niet kunnen’ – voelde ik liefde en mededogen voor de dader. Waarschijnlijk had hij gehandeld in de oprechte overtuiging dat hij hiermee God diende en Zijn wil deed. Alleen een volledig krom godsbeeld had hem tot zo’n daad kunnen brengen.

Dat Allah dezelfde God was als degene in wie ik geloofde, stond voor mij als een paal boven water. Overigens bleek dat later ook met de katholieke theologie overeen te komen, maar dat wist ik toen natuurlijk nog niet. Ik bad tot God, dat Hij aan Mohammed Bouyeri zou laten zien wie Hij werkelijk was. En voor Theo van Gogh bad ik, dat hij – als voormalig (!) atheïst – thuis zou mogen komen bij God. Mjn eerste gebed voor een overledene sinds vele jaren … en op Allerzielen nog wel! Ook daar kwam veel later pas dat besef … blijkbaar was ik katholieker dan ik ooit gedacht had.

Oordeel aan God
Als ik het nu zo opschrijf, vind ik het nog steeds erg vreemd en ‘fout’ aandoen. Echt met zo’n new-age-sausje van ‘iedereen is lief’. Dat zat er toentertijd ook misschien te veel aan. Ik liep namelijk nog steeds met mijn hoofd in de wolken; ik ben als een verliefd schoolmeisje die week doorgezweefd. Pas daarna zakte dat enigszins en kon ik écht mijn nieuwe geloof gaan ontdekken en ontwikkelen.

Nu zie ik het wat genuanceerder. Het oordeel is aan God. Mohammed Bouyeri leeft nog en heeft dus nog steeds de gelegenheid zich te bekeren en vergeving te vragen voor zijn misdaad. Daaruit volgt dat hij ook gebed kan gebruiken. Dat gebed van toen was niet onterecht of vreemd, vanuit christelijk perspectief. Ik bid nu nog steeds voor slachtoffers én daders van misdaden (bijv. voor Karst Tates, die afgelopen Koninginnedag willekeurige mensen overhoop heeft gereden). Zo ver is het gekomen: dat ik misdaders niet een strop rond hun nek toewens, maar – uiteindelijk – de vrede van God.

Wordt vervolgd …

Time is (not so) near?

In de categorie ‘bizar nieuws’, vandaag gelezen op NOS-teletekst:

Tja, ik hou het dan toch maar liever hierbij:

Wanneer die dag of dat uur aanbreekt, weet niemand: de engelen in de hemel niet, de Zoon niet, maar alleen de Vader [...] Wees waakzaam, want je weet niet op welke dag jullie Heer komt. Want je weet: als de heer des huizes geweten had in welk deel van de nacht de dief zou komen, dan was hij wakker geweest en had hij het inbreken in zijn huis wel verhinderd. Daarom moeten juist jullie voorbereid zijn, omdat de Mensenzoon komt op een uur waarop je het niet verwacht.
(Mt 24:36,42-44)

Hun bloed schreeuwt naar Hem

“Weinig verkrachters Zuid-Afrika veroordeeld”, zo berichtte o.a. de Volkskrant afgelopen donderdag (8 oktober j.l.). “Minder dan 11 procent van alle verkrachtingszaken in Zuid-Afrika leidt tot een veroordeling. [...] [H]et aantal gevallen van seksueel misbruik van maart 2008 tot maart dit jaar [steeg] met 12 procent tot 71.500 in vergelijking met de voorgaande periode. [...] Organisaties voor vrouwenrechten schatten dat slechts één op de tien vrouwen aangifte doet van verkrachting. Zij gaan uit van een half miljoen gevallen jaarlijks. Zuid-Afrika heeft een van de hoogste verkrachtingscijfers ter wereld. Ook mannen zijn het slachtoffer.”

Kaïn vermoordde zijn broer Abel (Gen 4,1-16). God zei vervolgens tegen hem: “Wat hebt u gedaan? Hoor, het bloed van uw broer roept uit de grond naar Mij!”.
Roept alleen het bloed van moordslachtoffers naar God? Ik denk het niet.

Het bloed van de met geweld ontmaagde meisjes, onder wie zelfs baby’s
Het bloed van de bont en blauw geslagen vrouwen
Het bloed van de anaal verkrachte jongens en mannen
Het bloed van de slachtoffers die door de politie nogmaals verkracht zijn
Het bloed van degenen die nooit meer een normale liefdesrelatie kunnen opbouwen
Het bloed van degenen die door verkrachting met HIV besmet geraakt zijn
Het bloed van de kinderen die uit verkrachting zijn ontstaan, en die vaak niet eens het levenslicht hebben mogen aanschouwen

Het bloed van al die weerloze slachtoffers …

… al dat bloed schreeuwt naar Hem.