Vervolg op “Een heerlijk lustrum (3) – Gebedsverhoring?”
Enkele dagen later, maandagavond 1 november 2004, was ik ontspannings-oefeningen aan het doen. Bij één daarvan buig je vanuit stand heel langzaam je benen, totdat je bijna op je hurken zit. Daarna strek je ze nog langzamer, zodat het minimaal een minuut duurt voordat je weer recht staat. Dit is erg zwaar voor de bovenbeenspieren, maar het werkt daardoor uiteindelijk ook ontspannend.
Godservaring
Tijdens deze ontspanningsoefening vond mijn eigenlijke bekering plaats. Ik kreeg plotseling een zeer sterke godservaring, een intuïtief weten. Mijn hart opende zich en ik viel neer op mijn knieën. Mijn liefde, dankbaarheid en aanbidding voor Hem voelden aan als eindeloos! Terwijl ik mijn handen ophief, huilde ik hartverscheurend.
Hoe lang het duurde, geen idee! Maar daarna voelde ik me als herboren. En ik voelde een sterke liefde voor God en voor alles en iedereen om me heen. Echt een bizarre gewaarwording, zoiets heftigs had ik nog nooit eerder meegemaakt! Een hevige verliefdheid was er niets bij … Ja, Hij Is! Ik was agnost-af.
Allerheiligen
Tja, een korte post … Want wat moet je verder vertellen over zoiets? Het is – per definitie – niet te bemiddelen. Maar juist deze avond heeft me gebracht tot waar ik nu ben, en ik ben God nog steeds mateloos dankbaar dat ik dit heb mogen meemaken! Wat een genade! 
Pas veel later besefte ik dat het op Allerheiligen was gebeurd – de dag waarop de katholieke Kerk alle heiligen (met naam of onbekend) viert. Ik ben niet in één klap christelijk gaan geloven, daar ging nog wat tijd overheen. De dag dat ik het orthodox-christelijke geloof – Jezus’ lijden en kruisdood voor mijn zonden – aannam, was op 15 augustus 2005. Op het feest van Maria Tenhemelopneming, iets waar ik ook pas diverse jaren later achter kwam … Vreemde, toevallige data … Dus ja, ook Maria en alle heiligen ben ik dankbaar voor hun gebed en voorspraak!
Wordt vervolgd …
RSS - Posts
1 november 2009 at 15:17 |
Wat een mooi verhaal, deze afgelopen afleveringen. Het deed me goed het te lezen. Zelf zit ik een beetje in de put op dit moment, dus je vreugdevolle verhaal warmt me toch weer een beetje op.
1 november 2009 at 16:37 |
Is er iets dat de blog-broederschap voor je kan doen?
1 november 2009 at 18:52 |
We kennen elkaar niet, maar ik sluit me graag aan bij laatstedag (die ik ook alleen maar van zijn goede antwoorden ken). In de put zitten kan verschrikkelijk zijn en uit ervaring weet ik dat het soms een beetje kan helpen om gehoord te worden….Als ik iets kan bijdragen, graag.
1 november 2009 at 19:04
Het was gewoon een rotdag; nu gaat het gelukkig weer een stuk beter. Na weer, wind, duisternis, en Belgische weggebruikers weerstaan te hebben ben ik dan toch nog bij een Mis aanbeland – enfin zie mijn treurige blogposts over de ‘mis-lukte viering van vanochtend, ik was nogal aangeslagen..
2 november 2009 at 7:44 |
Carel, gelukkig dat het nu weer wat beter gaat! Nou mag bovenstaande verhaal van mij een aardige halleluja-story zijn; ook ik heb vijf jaar later wel last van herfstdipjes hoor. Afgelopen vrijdag was ik niet te genieten (nu ben ik wel weer ‘happy clappy’, om ff in stijl te blijven
) En op zo’n manier een Mis missen, daar ga je natuurlijk ook gewoon stevig van balen! Fijn dat je ’s middags nog naar een echte Mis kon!
2 november 2009 at 7:54 |
Ik ben heel dankbaar voor de tweede (eigenlijk eerste) Mis …. Heel dankbaar.
2 november 2009 at 7:54 |
En qua herfstdipjes. Ik vooel dat het weer tijd wordt om mijn anti-herfst/winterdepressielamp weer eens op te diepen….