Vervolg op “Een heerlijk lustrum (1) – Het juiste moment”
Een dag later belde ik naar de boekhandel. Er was zo’n grote run geweest op de NBV, dat hij nu al uitverkocht was. Maar ze hadden alweer een voorraad besteld. De volgende dag, op vrijdag 29 oktober 2004, kon ik dan toch mijn nieuwe aanwinst gaan ophalen. Er was heel wat keuze, en vanwege mijn achtergrond heb ik de katholieke variant gekozen. Achteraf gezien ben ik daar erg blij mee, omdat hij ook de deuterocanonieke boeken bevat, en op de juiste volgorde (niet pas aan het einde van het Oude Testament). En daar zitten juweeltjes bij! Maar daar was ik me toen helemaal nog niet bewust van …
Feest van herkenning
Thuisgekomen ben ik meteen in de zojuist aangeschafte bijbel gedoken. En het bleek een feest van herkenning te zijn! Dat had ik niet verwacht, maar het was een hernieuwde kennismaking met verhalen uit mijn jeugd. Eigenlijk ook wel logisch, want ik was tot mijn veertiende wekelijks naar de Mis geweest. Dan kan het niet zo zijn dat je helemaal niets opgepikt hebt. Maar alsnog verbaasde het met, aangezien ik altijd zo onbewust en ongeïnteresseerd aanwezig was geweest in de kerk. Daarom had ik niet gedacht dat er ook maar iets van was blijven hangen.
De evangelieverhalen kwamen me zeer bekend voor. Ik herinnerde me het plezier dat ik als kind had gehad, toen we er kleurplaten en tekeningen bij maakten. Bij onze voorbereiding op de Eerste Communie kwam de pastoor naar onze school. Dan vertelde hij wat en mochten wij dat op papier uitbeelden. Over de Eucharistie en wat de Eerste Communie zelf was, herinner ik me helaas niets (wat niet per se betekent dat er ook niets over is gezegd). Maar deze verhalen en die tekeningen zijn me bijgebleven. En ook in de kerk had ik vroeger natuurlijk tig lezingen gehoord, zowel uit het Oude als het Nieuwe Testament. De verhalen uit Genesis, over Adam en Eva, de toren van Babel, Abraham, Jozef, Mozes … echt leuk!
Wantrouwen
Als kind was ik een enorme
boekenwurm (zoals nu nog, maar nu heb ik er minder tijd voor). Wekelijks toog ik – gewapend met de pasjes van mijzelf en van twee broers – naar de bibliobus in het dorp. Dan mocht ik achttien (!) boeken meenemen. Die las ik – ongelofelijk genoeg – ook nog bijna altijd allemaal binnen een week uit! Maar heb ik ooit de Bijbel gelezen? Wel eens een kinderbijbel, daar kende ik ook die spannende verhalen uit o.a. Genesis uit. Maar verder niet. Het kon toch zeker niet tippen aan alles wat ik las over wetenschap. Dat interesseerde me mateloos. En al als jong kind geloofde ik dat het materiële, het meetbare, het enige was dat er bestond.
Van kindsbeen had ik een wantrouwen gehad voor alles wat het woord ‘God’ bevatte (buiten het wekelijkse uur in de kerk dan). Ik voelde me er hoogst ongemakkelijk bij. Misschien kwam het door mijn materiële wereldbeeld. En bij ons thuis werd er ook nooit over het geloof gesproken. Ik zapte verder als er een ‘heilig’ programma van de EO op TV was. Jehova-getuigen stuurden we direct weg en evangelisatiekraampjes in de stad omzeilde ik met een grote boog. Op de middelbare school zat er een bijbeltje in ons boekenpakket en dat moesten we voor godsdienstles altijd meenemen. Maar daar werd niet uit gelezen en ik heb het zelf ook nooit ter hand genomen.
En nu
Des te verbazingwekkender dat ik nu – vijftien jaar na dato – een eigen bijbel had én dat ik er met plezier in las! Dat betekende echter niet, dat ik nu ineens in God ging geloven ofzo. Vooralsnog was de interesse toch vooral cultureel en literair gericht. Maar toch … ik voelde wel dat dit niet zomaar een boek was. Hier ging méér vanuit.
Vervolg: “Een heerlijk lustrum (3) – Gebedsverhoring?“
RSS - Posts
29 oktober 2009 at 21:01 |
[...] 1 – Het juiste moment (woensdag 27 oktober 2004) deel 2 – Hernieuwde kennismaking (vrijdag 29 oktober 2004) deel 3 – Gebedsverhoring? (zaterdag 30 oktober 2004) intermezzo [...]
30 oktober 2009 at 18:03 |
Eng goed herkenbaar, van het herkennen van de verhalen, niet over God praten buiten het uurtje in de Mis om tot het zijn van een boekenwurm maar de bijbel nooit echt gelezen te hebben. Die heb ik overigens nog steeds niet gelezen maar wel meer dan een aantal jaren geleden.
Ben benieuwd naar de volgende delen van je getuigenis – is mooi om te lezen
30 oktober 2009 at 18:09 |
Het is een aanrader om er een vaste tijd per dag aan te besteden. Als je een kwartiertje per dag leest, ben je er volgens mij in een goed jaar doorheen. Zelf zat ik eens tijdens een kloosterretraite bij de nachtwake, alwaar een ontzéttend saai stuk werd gelezen en echt ellenlang. Toen dacht ik “Ah, doen die zusters dat zó … gewoon doorboemelen”
en ben zelf elke dag een half uur (o.a. in de lunchpauze op mijn werk) gaan lezen, gewoon bij Genesis 1. Na acht maanden was ik bij Openbaring 22. Het was mooi om de samenhang van de – op zich zo erg verschillende – bijbelboeken te ervaren.
Waar ik wel benieuwd naar ben, n.a.v. al die herkenning die je hebt met mij zoals ik hier vroeger (niet) mee bezig was: hoe ben jij tot geloof gekomen? Langzaam, of ook plotseling? Nja, als je het kwijt wilt, hoor! Heb je er iets over op je eigen blog staan?
30 oktober 2009 at 20:55 |
Heb al verscheidene pogingen achter de rug om elke dag stukken uit de Bijbel te lezen. In de vastentijd ging dat wel goed met behulp van een speciaal boekje voor die tijd. Ook al begonnen in genesis, maar na een twee weken ofzo niet meer volgehouden. Daarna begonnen in een aantal delen van het nieuwe testament en het boek Job.. Het schiet allemaal niet op. Maar zou eigenlijk toch wel door moeten zetten.
Wat m’n eigen tot geloof komen betreft..heb heel kort iets in m’n profiel op livejournal staan en een ander is misschien een klein beetje tussen de regels van sommige posts door te lezen, maar misschien is het inderdaad wel eens leuk om jouw voorbeeld te volgen en een en ander neer te zetten als een persoonlijke getuigenis.
8 november 2009 at 15:45 |
Heel herkenbaar. Ik heb, wachtend op de doopvoorbereiding, ook de hele Bijbel doorgewerkt in een Bijbelgroep, toevallig ook naar aanleiding van de NBV. Beginnen bij het begin is niet de gemakkelijke weg. Genesis leest goed weg met mooie verhalen, maar daarna begint de taaie kost. Alle redenen waarvoor je gestenigd moet worden, de handleidingen voor alle mogelijke offers, de lijsten poortwachters en tempelzangers… Die gedeelten vielen niet altijd mee. Maar er zijn ook talloze pareltjes die het allemaal heel erg de moeite waard maken.
31 oktober 2009 at 22:17 |
[...] Een heerlijk lustrum (3) – Gebedsverhoring? Vervolg op “Een heerlijk lustrum (2) – Hernieuwde kennismaking” [...]