Vrije wil en de genade van God

Onlangs was ik in gesprek met een gereformeerde broeder in Christus (die toevallig ook mijn verloofde is ). Hij is een lezingenserie over calvinisme aan het beluisteren. Naar aanleiding daarvan spraken we over het al dan niet bestaan van dubbele predestinatie, de vrije wil e.d. De katholieke Kerk wijst het bestaan van dat eerste af en leert het bestaan van het tweede; volgens het calvinisme is dat juist andersom.

Verfrissende inzichten
Dit zijn weliswaar theologisch gezien hete hangijzers, maar voor de invulling van ons leven van alledag spelen ze geen rol. Eventueel te verwachten huwelijkse perikelen zullen eerder over dingen als geld,  kinderen of voor mijn part over zoiets ordinairs als rondslingerende sokken gaan. Oftewel: de ‘gewone’ dingen.

Blijft het evenwel interessant om met elkaar te ‘sparren’ op dit gebied. Enerzijds om elkaars geloof beter te leren kennen en begrijpen. En anderzijds omdat het ook verfrissende inzichten over ons eigen geloof kan geven.

Beperkingen
Volgens de katholieke Kerk heb je Gods genade nodig om tot Hem te kunnen komen. Met alleen je vrije wil gaat dat niet. Je kunt niet zelf de keuze voor een relatie met God maken, als je Zijn genade niet hebt.

Maar nu was het punt, zo zei mijn vriend: hoe kan de wil vrij zijn, als zij alleen niet voldoende is om te kunnen kiezen voor God? Hoe vrij is de menselijke wil dan eigenlijk als je daarvoor éérst Zijn genade moet krijgen? Dan is die zogenaamde vrije wil toch onderhevig aan beperkingen? Een goede vraag … en ik had er op dat moment eerlijk gezegd ook geen antwoord op.

Op de fiets
Dat was enkele weken geleden. In de tussentijd hebben we het er niet meer over gehad. Maar vannacht kreeg ik onverwacht een antwoord op deze vraag.

In een droom was ik zelf een lezing over het onderwerp aan het geven. Ik stond voor een enorm grote, bomvolle collegezaal. Dezelfde vraag over de beperking van de vrije wil werd daar gesteld door één van de toehoorders.

“OK,” zei ik, “stel je voor dat ik een fiets heb. Deze collegezaal is enorm groot, ik zou hier rond kunnen gaan fietsen. En ik kan fietsen waar ik maar wil, binnen de zaal. Mijn keuze daarin is vrij. Echter, stel nu dat de deur op slot zit. Ik kan, met mijn vrije ‘fietswil’ dan níet buiten de zaal komen. Totdat iemand de deur van buitenaf opendoet. Dan kan ik naar buiten en ook dáár rondfietsen waar ik zelf wil. Ik kan ook weer terug de zaal ingaan, aangezien die deur niet opnieuw afgesloten wordt.”

Logica
In principe is de wil niet minder vrij doordat keuzemogelijkheden beperkt worden. Zolang alle beschíkbare keuzes maar echt gemaakt kunnen en mogen worden. De wil is vrij binnen de grenzen van de logica. Als de deur van de collegezaal in bovengenoemde droom gesloten is, kan ik er vanzelfsprekend niet dwarsdoorheen fietsen. Als hij op slot is, kan ik ook niet afstappen om hem even te openen. Dat is logisch.

Dat Gods genade nodig is om voor Hem te kunnen kiezen, is niet noodzakelijkerwijs in tegenspraak met het bestaan van de vrije wil. Zijn genade is die deur die opengaat en de keuzemogelijkheden uitbreidt. Maar die genade dwingt nooit, we blijven vrij om voor of tegen Hem te kiezen.

Zo spreekt de Heilige, de waarachtige, die de sleutel van David heeft, die opent zonder dat iemand sluit, die sluit zonder dat iemand opent: Ik ken uw daden. Zie, Ik heb voor u een deur opengezet die niemand kan sluiten.
(Op. 3:7-8a)

Onlangs was ik in gesprek met een gereformeerde broeder in Christus (die toevallig ook mijn verloofde is ). Hij is een lezingenserie over calvinisme aan het beluisteren. Naar aanleiding daarvan spraken we over het al dan niet bestaan van dubbele predestinatie, de vrije wil e.d. De katholieke Kerk wijst het bestaan van dat eerste af en leert het bestaan van het tweede; volgens het calvinisme is dat juist andersom.

Verfrissende inzichten

Dit zijn weliswaar theologisch gezien hete hangijzers, maar voor de invulling van ons leven van alledag spelen ze geen rol. Eventueel te verwachten huwelijkse perikelen zullen eerder over dingen als geld, kinderen of voor mijn part over zoiets ordinairs als rondslingerende sokken gaan. Oftewel: de ‘gewone’ dingen.

Blijft het evenwel interessant om met elkaar te ‘sparren’ op dit gebied. Enerzijds om elkaars geloof beter te leren kennen en begrijpen. En anderzijds omdat het ook verfrissende inzichten over ons eigen geloof kan geven.

Beperkingen

Volgens de katholieke Kerk heb je Gods genade nodig om tot Hem te kunnen komen. Met alleen je vrije wil gaat dat niet. Je kunt niet zelf de keuze voor een relatie met God maken, als je Zijn genade niet hebt.

Maar nu was het punt, zo zei mijn vriend: hoe kan de wil vrij zijn, als zij alleen niet voldoende is om te kunnen kiezen voor God? Hoe vrij is de menselijke wil dan eigenlijk als je daarvoor éérst Zijn genade moet krijgen? Dan is die zogenaamde vrije wil toch onderhevig aan beperkingen? Een goede vraag … en ik had er op dat moment eerlijk gezegd ook geen antwoord op.

Op de fiets

Dat was enkele weken geleden. In de tussentijd hebben we het er niet meer over gehad. Maar vannacht kreeg ik onverwacht een antwoord op deze vraag.

In een droom was ik zelf een lezing over het onderwerp aan het geven. Ik stond voor een enorm grote, bomvolle collegezaal. Dezelfde vraag over de beperking van de vrije wil werd daar gesteld door één van de toehoorders.

“OK,” zei ik, “stel je voor dat ik een fiets heb. Deze collegezaal is enorm groot, ik zou hier rond kunnen gaan fietsen. En ik kan fietsen waar ik maar wil, binnen de zaal. Mijn keuze daarin is vrij. Echter, stel nu dat de deur op slot zit. Ik kan, met mijn vrije ‘fietswil’ dan níet buiten de zaal komen. Totdat iemand de deur van buitenaf opendoet. Dan kan ik naar buiten en ook dáár rondfietsen waar ik zelf wil. Ik kan ook weer terug de zaal ingaan, aangezien die deur niet opnieuw afgesloten wordt.”

Logica

In principe is de wil niet minder vrij doordat keuzemogelijkheden beperkt worden. Zolang alle beschíkbare keuzes maar echt gemaakt kunnen en mogen worden. De wil is vrij binnen de grenzen van de logica. Als de deur van de collegezaal in bovengenoemde droom gesloten is, kan ik er vanzelfsprekend niet dwarsdoorheen fietsen. Als hij op slot is, kan ik ook niet afstappen om hem even te openen. Dat is logisch.

Dat Gods genade nodig is om voor Hem te kunnen kiezen, is niet noodzakelijkerwijs in tegenspraak met het bestaan van de vrije wil. Zijn genade is die deur die opengaat en de keuzemogelijkheden uitbreidt. Maar die genade dwingt nooit, we blijven vrij om voor of tegen Hem te kiezen.

Zo spreekt de Heilige, de waarachtige, die de sleutel van David heeft, die opent zonder dat iemand sluit, die sluit zonder dat iemand opent: Ik ken uw daden. Zie, Ik heb voor u een deur opengezet die niemand kan sluiten.

(Op. 3:7-8a)

Een les in onthechting

Zoals sommigen onder jullie al veel eerder opgemerkt hadden: ik ga binnenkort trouwen! De voorbereidingen zijn in volle gang. Mijn vriend en ik hebben ook nagedacht over waar we voorlopig het beste kunnen gaan wonen. Mijn flat wordt verkocht en we gaan na de bruiloft in zijn flat samenwonen. Later zien we dan verder; niet alles hoeft tegelijk.

Even wennen
Weg uit mijn flat. Dat was wel even slikken. Ik heb hier zes jaar tot volle tevredenheid gewoond. Een heerlijk rustige buurt, aardige buren en een mooi fietstochtje van 5 km naar mijn werk. Dat alles moet ik nu opgeven. Natuurlijk krijg ik er veel voor terug. Trouwen met de man van mijn leven is niet niks Maar qua wonen is het allemaal wat lastiger, zeker m.b.t. de afstand tot het werk. Het zal dus wel even wennen worden.

Een beetje schoorvoetend heb ik enkele weken geleden een afspraak met de makelaar gemaakt. Veel formulieren die moesten worden ingevuld, informatie die ik moest opzoeken. En over een paar weken worden er foto’s gemaakt. Voor die tijd moet er e.e.a. opgeruimd en opgeknapt worden.

Podcasts
Een paar dagen geleden was ik de muren van één van de kamers hier aan het opknappen. De katteklieke katten hadden zich, toen ze nog niet precies het verschil tussen muur en krabpaal snapten, nogal uitgeleefd op het behang daar. Ze hadden het daarna – inmiddels ouder en wijzer geworden – al jarenlang met geen poot meer aangeraakt … maar hun baasje ook niet. Dus dat moest nu alsnog.

Tijdens het verwijderen van het behang en het verven van de muren luisterde ik naar mediapriester Roderick Vonhögen op mijn MP3-speler. Ik liep wat achter met het beluisteren van zijn podcastserie Health & Holiness Bootcamp. En … de timing had niet beter kunnen zijn!

Roeping
Eerst vertelde de pastor over een bevriend priester uit Frankrijk. Deze had na een late roeping zijn carrière en luxe eigendommen (incl. een appartement) opgegeven. Zijn bisschop vroeg hem het te verkopen en dat deed hij direct! En ook Roderick zelf moest het nodige achterlaten, toen hij gedurende enkele jaren in Rome ging studeren en daar een heel klein kamertje betrok – veel kleiner dan wat hij voorheen had gehad.

In feite is het bij mij ook vanwege mijn roeping – maar dan die tot het huwelijk – dat ik nu mijn geliefde flatje opgeef. Dus in die zin vergelijkbaar. Het was alsof er een knop omging in mijn hoofd. En plotseling stond ik zowaar met plezier te verven! Ook bij mij kwam er op dat moment een proces van onthechting in gang, zoals eerder bij deze twee priesters het geval was geweest.

Oude kranten
Daarna volgden nog enkele podcasts over opruimen. Veel mensen bewaren jarenlang van allerlei rommel, waar ze nooit meer iets mee doen. Ik ben daarin geen uitzondering. En juist nu, met een verhuizing in het vooruitzicht, moet ik heel wat troep kwijt Dus ook een goed onderwerp!

Tijdens het luisteren bracht ik nieuwe schilderstape en kranten aan. Echter, de kranten waren op en ook in de oud-papierbak vond ik niks meer. Toen vertelde de pastor over de tijdschriften en dagbladen die hij al jaren bewaard had. Er stonden interviews met hem in. Hij las ze nooit. Plotseling herinnerde ik me dat ik de dag ervoor kranten had zien liggen in een doos die al zes jaar (!) in mijn slaapkamer staat. Ik had jarenlang steeds de krant bewaard die op mijn verjaardag was uitgekomen. Ook nooit meer in gekeken …

Ik pakte zo’n krant; hij was uit 2000. Op de voorpagina stond een berichtje over een Pool, die van de weg gehaald was omdat hij in een gammel busje meerdere honderden liters benzine vervoerde. Tja … Niet veel later hingen de vergeelde pagina’s over de deurstijl en plinten die afgedekt moesten worden. Vol goede moed verfde ik verder.

Flatje kopen?
Inmiddels is het klaar en na een nieuw stukje vloerbedekking, volgende week, ziet het er weer prima uit! Dus … mocht er iemand geïnteresseerd zijn in een mooie, rustig gelegen flat in het midden des lands: stuur maar een mailtje

‘Post-verliefd’ op God

Gebedsleven kan verworden tot een soort “competitie spiritueel krachtpatsen”. Mede door mijn karakter (nogal ‘alles of niets’) heb ik hier veel last van gehad. Ik deed heel veel (getijdengebed, drie of vier keer per week naar de Mis, bijbellezen, bidden voor het eten, soms een rozenhoedje, enz.) en soms ging dat goed en soms – nou ja, vaak – ging dat minder goed. Het hing soms meer van mezelf dan van God af, leek het wel.

Nu lijkt dat – eindelijk – veranderd te zijn. Mijn uiterlijke gebedsleven is steeds minder geworden en nu zit ik al maanden op het voor mij absolute minimum van één keer per week naar de Mis en één keer per week een getijdengebed (meestal de lauden op zondagochtend), bidden voor het eten en af en toe bijbellezen.

En raar maar waar, maar hier voel ik me heel goed bij! Ik bid heel erg zelden in gedachten met woorden, maar ik voel dat mijn hart op God gericht is. Het is een soort ‘post-verliefdheid’, een houden-van wat ergens diep vanbinnen zit. Anders kan ik het niet uitleggen. Dat geeft voor mij ook wel aan dat het huidige uiterlijke gebedsleven, hoe minimaal het ook is, goed is voor mij.

Een andere aanwijzing voor dat het wel snor zit, is mijn reactie toen ik een tijdje geleden door medicijngebruik een aantal weken totaal helemaal niets van het geloof ervoer. Ik had er geen moeite mee om te geloven puur als wilsakt. Ik kon de gehele geloofsbelijdenis biddend opzeggen, waarbij ik alles ervan geloofde, omdat ik kóós ervoor te geloven, niet omdat ik er ook maar iets van voelde. Later verdween deze nogal nare bijwerking van dat medicijn, maar het heeft me wel geholpen om mijn geloof te versterken en te beseffen dat het niet op het drijfzand van de pure emotie is gebouwd

E.e.a. heeft wel tot gevolg, dat ik minder over dit soort dingen schrijf op mijn blog. Als je verliefd bent, wil je de hele wereld laten horen over hoe fantastisch hij (of Hij …) wel niet is! In het ‘post-verliefde’ stadium wordt dat meer een vanzelfsprekendheid, die niet zo nodig in woorden hoeft – of kan – worden uitgedrukt.

Met dank aan ‘Bonaventura’ op het christelijke discussieforum credible.nl voor zijn vraag die mij inspiratie gaf dit op te schrijven.

Bisschop over Love Parade-drama: straf van God of mediaflater?

Heel even was ik erin getrapt, toen ik dit vandaag op teletekst las. “Allemachtig, hoe kán zo’n bisschop dat nou zeggen?” Maar het leek me toch wijs om eens even te kijken wat de context was. Al snel kwam ik uit bij het originele artikel van deze bisschop, mgr Andreas Laun. En wat blijkt: zijn woorden over een straf van God zijn totaal uit hun verband gerukt. Hij zei daarover namelijk het tegenovergestelde:

“[Es] steht [...] keinem Menschen zu, über die Toten zu urteilen und darüber hinaus zu behaupten, ihr Tod sei eine – natürlich gerechte – „Strafe Gottes“ für die Sündigkeit der Love-Parade, in deren Verlauf das Unglück geschah.”

Mgr Laun zei hier dus juist dat niemand het recht heeft om te beweren dat de dood van deze slachtoffers een terechte straf van God zou zijn voor de zondigheid van de Love Parade.

Zonde en straf
Toch kwam het wel zo in het wereldwijde nieuws. Waar liep het dan fout?

Na bovenstaande citaat gaf de bisschop een algemene, theologische verhandeling over Gods rechtvaardigheid en dat straf niet iets is wat verzwegen moet worden. Maar het ís iets wat allang – vele tientallen jaren – verzwegen is in de Kerk in West-Europa. Ja, en dat valt dus verkeerd (blijkbaar). Zeker omdat hij ook expliciet de zondigheid van festijnen als de Love Parade noemde.

Mgr Laun beëindigde zijn overweging als volgt:

“Die Menschen, die an der Loveparade teilgenommen haben, stehen wie alle Menschen vor Gott, Gott wird sie richten nach ihren Taten wie uns alle, Er richtet sie, nicht andere Menschen! An uns ist es für sie zu beten und für uns: Herr, erbarme Dich unser!”

Hier ging het dus niet specifiek over de deelnemers aan de Love Parade, die met hun daden voor God staan en door Hem geoordeeld zullen worden. Ja, een waarheid als een koe … iederéén zal geoordeeld worden naar zijn of haar daden. Maar of het nu zo slim was om dat zo te zeggen – voor een publiek dat niet meer over zonde en straf wil horen? Je kunt op je klompen aanvoelen, dat dat verkeerd opgevat zal worden.

De media bespelen
Nee, erg handig was het bepaald niet – je wéét immers dat je als katholieke bisschop je woorden in de media op een gouden schaaltje moet wegen. En nu plukt mgr Laun, samen met de gehele Kerk, de zure vruchten van deze onvoorzichtigheid. Het meest trieste is dat er waarschijnlijk weer een boel mensen de Kerk de rug toe keren, moegebeukt en geïndoctrineerd door alle negatieve berichtgeving.

Wanneer komt er nu eens een media-afdeling van de Kerk die echt wat in de melk te brokkelen heeft? Die weet hoe je de media moet bespelen en die weet wat je wel en wat je vooral níet moet zeggen? Waar je als bisschop terecht kan om advies in te winnen voordat je met mogelijk precaire informatie ‘live’ gaat? Dan zou zoiets als dit toch niet hoeven gebeuren?

Er is nu eenmaal een bewuste drang van de seculiere media om de Kerk in een kwaad daglicht te stellen. Daar moeten de Kerk als geheel en de bisschoppen in het bijzonder zich tegen wapenen. Dat zijn ze verplicht aan al die zielen die nu nog met een zijden draadje aan haar hangen.

Heel even was ik erin getrapt, toen ik dit vandaag op teletekst las: “Allemachtig, hoe kán zo’n bisschop dat nou zeggen?” Maar het leek me toch wijs om eens even te kijken wat de context was. Al snel kwam ik uit bij het originele artikel van deze bisschop, mgr Andreas Laun. En wat blijkt: zijn woorden zijn totaal uit hun verband gerukt. Hij zei namelijk het tegenovergestelde:

Kindermoord en abortus

Een heel wat serieuzer bericht ditmaal … Enkele weken geleden kwam het nieuwsbericht over een Franse vrouw die acht van haar kinderen kort na hun geboorte had vermoord en verborgen in haar huis en haar tuin. En nu de Friese moeder die hetzelfde gedaan lijkt te hebben met haar vier kinderen.

Geschokt
De plaatsgenoten van deze vrouwen, de media en de algemene opinie reageren verbijsterd. En terecht. Want het druist tegen elk gevoel van menselijkheid en rechtvaardigheid in dat een moeder haar eigen baby’s vermoordt. Meer nog dan bijv. de recente nieuwsberichten over Chinese ontspoorden die lukraak op kleuters insteken met een mes, schokt dit nieuws. Immers, bij deze moeders gaat het over hun eigen kinderen en dat maakt het nog extra verschrikkelijk.

Waar ik dan weer niet met mijn hoofd en hart bijkan, is dat we in een land leven, waarin het ook heel anders had kunnen gaan. Deze Friese moeder had, i.p.v. haar zwangerschappen te voldragen en daarna kindermoord te plegen, ook abortus kunnen laten uitvoeren. Dan waren precies diezelfde kindjes doodgegaan, al ver vóór hun geboorte. En er had geen haan naar gekraaid. Ze had volledig legaal gehandeld. Maar wat is het verschil, ten diepste? Ís er wel verschil?

De wereld op zijn kop
Ik hoop dat deze kwestie abortus bespreekbaar maakt op een andere manier. Dat mensen ergens wel gaan aanvoelen dat er íets niet klopt met die wetgeving. Maar ik vrees het ergste.

Enkele jaren geleden was er een voorstel in de politiek om in gesprekken met ongewenst zwangere vrouwen adoptie standaard als een alternatief voor abortus aan te bieden. Medici stonden op hun achterste poten: hoe kon je zoiets gruwelijks en wreeds voorstellen!? Want dat was het; een kind dat nooit gewild was, geboren laten worden en dan weg van zijn moeder, naar een vreemd gezin … Natuurlijk is adoptie niet ideaal, het mooiste zou zijn als alle kinderen in een liefdevol gezin met hun eigen vader en moeder zouden opgroeien. Maar om adoptie dan welhaast als een gruweldaad neer te zetten, en abortus – eufemistisch het ‘weghalen’, maar feitelijk gewoon het doodmaken van een kindje – veel beter te vinden … De wereld op zijn kop!

Orde van de dag
Het zou nu ook wel juist andersom kunnen lopen dan wat ik hoop. Wel dat de discussie over abortus naar voren komt. Maar dan eerder zo van: zíe je nou wel wat de uiterste consequentie is als iemand niet goed is voorgelicht over de mogelijkheden die je nog hebt als je pas zwanger bent … Het kan ook heel goed dat het met een sisser overwaait; dat iedereen een tijdje zijn afschuw uit en dan overgaat tot de orde van de dag. En dat er uiteindelijk dus nog niets gebeurt aan de ‘doodnormale’ praktijken in de Nederlandse abortusklinieken en ziekenhuizen.

We zullen het zien. Afwachten dus maar, en in de tussentijd bidden dat dit vreselijke nieuws toch nog op één of andere manier tot iets goeds kan leiden.

Zie ook deze posts van medebloggers:
“Babymoord in Friesland – wat een onnozele moeder” (Jos Strengholt)
“The double standard of death” (In Caelo)
“Huilen om de dood van een kind….of toch niet?” (Ingrid Airam)

http://ingridairam.livejournal.com/97900.html

Geboeid

Medeblogger BeatifulBlues schrijft even niet meer over zijn poezen, zo meldde hij gisteren. Ook mijn katten hebben jullie na het WK Voetbal wel even gezien. Maar nu toch een post over een kat. Immers, dit blog heet niet voor niets kattekliek

Vorige week was ik samen met mijn vriend op bezoek bij een collega in Zweden. Zij en haar man hebben enkele katten. Eén ervan was wel erg fotogeniek! Hij heet Zlatan. Zijn leven bestaat uit niet veel meer dan eten en slapen. In het Zweeds kan hij dan ook eigenlijk beter Latan heten (‘lat’ – spreek uit als het Brabantse ‘laot’ – betekent ‘lui’…) …

Hier had hij net zo ongeveer een halve minuut met deze speelgoedhandboeitjes gestoeid. Erg vermoeiend hoor … Dus zo stortte hij zich in een diepe slaap. Niet zo moeilijk voor kattekliek om hem vervolgens te boeien op een andere manier!

Nog enkele foto’s van deze deurma .. euh schat. Die staart! Daaraan kunnen de katteklieke katten echt niet tippen, zelfs niet als ze boos zijn

Binnenkort volgt een wat serieuzere post over Zweden, als vervolg op “Priesterschap volgens Zweeds recept”.

Medeblogger BeatifulBlues schrijft even niet meer over zijn poezen, zo meldde hij eerder deze week. Ook mijn katten hebben jullie na het WK Voetbal wel even gezien. Maar nu toch een post over een kat. Immers, dit blog heet niet voor niets kattekliek

Vorige week was ik samen met mijn vriend op bezoek bij een collega in Zweden. Zij en haar man hebben enkele katten. Eén ervan was wel erg fotogeniek! Hij heet Slatan. Zijn leven bestaat uit niet veel meer dan eten en slapen. In het Zweeds kan hij dan ook eigenlijk beter Latan heten (‘lat’, spreek uit als het Brabantse ‘laot’, betekent ‘lui’…) …

Hier had hij net zo ongeveer een halve minuut met deze speelgoedhandboeitjes gestoeid. Erg vermoeiend hoor … Dus zo stortte hij zich in een diepe slaap. Niet zo moeilijk voor kattekliek om hem vervolgens te boeien op een andere manier!

Nog enkele foto’s van deze deurma .. euh schat. Die staart! Daaraan kunnen de katteklieke katten echt niet tippen, zelfs niet als ze boos zijn

Binnenkort volgt hier een wat serieuzere post over Zweden, als vervolg op “Priesterschap volgens Zweeds recept”.

Doorgeschoten oranjedevotie (2)

Toch nog een vervolg op het berichtje van gisteren. Het bisdom Haarlem-Amsterdam heeft namelijk gereageerd op de heiligschennende Mis van pastoor Paul Vlaar. Hierbij de gehele tekst die erover op hun website is gepubliceerd:

Communiqué
donderdag, 15 juli 2010

Op zondag 11 juli heeft pastoor Paul Vlaar van Obdam in het kader van het wereldkampioenschap voetbal de heilige eucharistie gevierd in een oranje kazuifel en ook overigens in teksten en vormen onvoldoende recht gedaan aan de heiligheid van de eucharistie. De beelden hiervan hebben in binnen- en buitenland bij gelovigen verontwaardiging gewekt.

Al eerder heeft de bisschop pastoor Vlaar op het hart gedrukt de heilige eucharistie niet te vermengen met profane evenementen. De pastoor heeft gezegd dit geheel te onderschrijven en beloofd zich hieraan te zullen houden. De pastorale ijver en inzet van de pastoor staan overigens niet ter discussie.

Naar aanleiding van dit nieuwe voorval heeft de bisschop opnieuw een gesprek gehad met pastoor Vlaar, hem met onmiddellijke ingang een bezinningsperiode opgelegd en hem voor de duur van deze periode van zijn priesterlijke taken ontheven. Na afloop hiervan zal een en ander opnieuw bekeken worden.

Zeer verheugend nieuws wat mij betreft! Twee gele kaarten, en dat betekent rood en met onmiddellijke ingang verdwijnen van het veld. Hopelijk werpt de bezinningsperiode vruchten af voor pastoor Vlaar en kan hij na de schorsing zijn taken weer oppikken, dan wel met inachtneming van de spelregels.

Doorgeschoten oranjedevotie

Na afloop van het WK toch nog één bericht in het kader van de oranjekoorts.

Gisteren werden de Nederlandse spelers, ondanks hun verlies in de WK-finale, als helden onthaald in Amsterdam. Op zich vond ik dat wel mooi – aangezien ook een tweede plaats bepaald niet niets is, zeker niet voor zo’n klein land als het onze. Maar voetbalmanie en oranjedevotie kan ook te ver doorschieten. Pastoor Paul Vlaar uit Obdam heeft dat laten zien.

Internationale schande
Enkele weken geleden deed ik de eerste lezing en voorbeden in de Mis in mijn parochiekerk. Ik had vantevoren nog even getwijfeld: een oranje sjaaltje om doen of niet? Uiteindelijk heb ik het niet gedaan. Ik was daar in dienst van God en de parochie, en mijn persoonlijke oranjekoorts paste daar niet bij. Een week later, een halve dag voor de finale, bad de priester wel voor de voetballers. Niet dat ze zouden winnen, maar dat er een sportieve strijd zou zijn, die tot verbroedering van de volkeren zou leiden.

Helaas, dit gebed is niet verhoord. Het werd een schoppartij, met als absoluut dieptepunt de rode-kaartwaardige karatetrap van De Jong (gisteren hoorde ik dat het slachtoffer, Alonso, hier zelfs een gebroken rib aan overgehouden zou hebben). Nederland heeft internationaal een flater geslagen en is overal ter wereld verguisd om zijn onsportieve spel. Spanje heeft zowel qua kwaliteit als sportiviteit verdiend gewonnen.

Ook katholiek Nederland deelt in de schande, en wel door bovengenoemde pastoor Vlaar. Die heeft namelijk een heuse ‘oranje-Mis’ gecelebreerd, met voetballen, slingers, het koor in oranje gekleed en hijzelf nota bene in een oranje kazuifel! Dit alles om een overwinning van het Nederlands elftal af te smeken. Het youtube-filmpje doet inmiddels de ronde over internationale katholieke sites.

Teen van God
Je zou bijna gaan denken dat het hierom is dat God anders heeft beschikt. Niet de hand, maar de teen van God (samenvallend met de kleine teen van keeper Casillas, die Robbens schot uit het Spaanse doel hield) heeft Spanje wellicht uiteindelijk de overwinning gebracht. We zullen het nooit weten. Maar wat we wel weten, is dat pastoor Vlaar hier vér over de schreef is gegaan. Niet zomaar een beetje buitenspel, maar ook een rode kaart waardig.

Jezus ging de kerk binnen, joeg het in het oranje geklede koor van achter het altaar weg naar de koorzolder, rukte de oranje kazuifel van de priester af en trapte alle voetballen de deur uit. Hij zei hun: ‘Er staat geschreven:  Mijn huis zal een huis van gebed heten, maar u maakt er een  supportershonk van.’
(naar Mt 21:12-13)

Het Evangelie heeft ook vandaag nog niets aan actualiteit ingeboet.

Na afloop van het WK toch nog één bericht in het kader van de oranjekoorts.

Gisteren werden de Nederlandse spelers, ondanks hun verlies in de WK-finale, als helden onthaald in Amsterdam. Op zich vond ik dat wel mooi – aangezien ook een tweede plaats bepaald niet niets is, zeker niet voor zo’n klein land als het onze. Maar voetbalmanie en oranjedevotie kan ook te ver doorschieten. Pastoor Paul Vlaar uit Obdam heeft dat laten zien.

Enkele weken geleden deed ik de eerste lezing en voorbeden in de Mis in mijn parochiekerk. Ik had vantevoren nog even getwijfeld: een oranje sjaaltje om doen of niet? Uiteindelijk heb ik het niet gedaan. Ik was daar in dienst van God en de parochie, en mijn persoonlijke oranjekoorts paste daar niet bij. Een week later, een halve dag voor de finale, bad de priester wel voor de voetballers. Niet dat ze zouden winnen, maar dat er een sportieve strijd zou zijn, die tot verbroedering van de volkeren zou leiden.

Zoek de verschillen

Ja, de verschillen zijn natuurlijk legio. Zo heeft Frank de Boer zeker niet zulke mooie snorharen Maar de overeenkomst moet toch ook opvallen.

Het zal niet veel mensen die de WK-wedstrijden van Oranje volgen ontgaan zijn: assistent-coach Frank de Boer heeft vaak wat moeite om vrolijk te kijken. Miep, één van de katteklieke katten, heeft daar ook wel eens last van …

Ik ben benieuwd wie er chagrijniger zal kijken a.s. zondagavond na de WK-finale tegen Spanje. Heel stiekem hoop ik toch dat het Miep zal zijn

Het is stil daar aan de overkant!

Even een kattekliek teken van leven … Want wellicht dat je denkt, wat is het stil daar aan die andere kant van het internet. Inderdaad even geen katteklieke bijdrages aan het www. Een combinatie van bezig zijn met andere dingen (o.a. WK – zelfs de katteklieke katten lijden aan oranjekoorts!) en gebrek aan inspiratie. Ik beloof je: als het verandert, zijn jullie de eersten die het horen!